Бір күні Алла Тағала Жүніс пайғамбарға:

– Мосул шаһарына барып, халқына иман үйрет, – деп бұйырды.

Жүніс шаһарға келіп, халыққа иман үйретуге кірісті. Алайда оның сөзіне ешкім құлақ аспады. Пайғамбар ел-жұртына ренжіп, қаладан кетіп қалды. Жүре-жүре бір теңіздің шетіне ілікті. Кемеге мініп, сапарға шықты. Кенет қатты дауыл тұрып, қалың тұман торлады. Сол кезде кемедегі бір қарт:

«Абылайдың асында шаппағанда, атаңның басында шабасың ба?» – деген жүрекке жігер сыйлайтын қазақтың қанатты сөзі есімізге түсіп отыр. Сөздің астарын ұғынған ұлтпыз ғой. Мәтелдің мән-мағынасы мол. Біз бұдан «Абылайдың асында, үлкен игі іс-шарада барыңды сал, өзіңді көрсет» дегенді түсінеміз.